دفترچه خاطرات من

امسال تو ماه رمضون بیشتر از هر وقت دیگه ای احساس در اقلیت بودن رو داشتم

دور بر من شاید ۵ یا ۶ نفر روزه میگرفتن و این واسم احساس در اقلیت بودن رو شدیدن القا میکرد

ولی من میدونم همه کسایی که روزه نمیگیرن ته ته دل شون میخوان که ای کاش اون قدر اراده شون قوی بود که اونام میتونستن روزه بگیرن

راستش روزه گرفتن واسه خود منم خیلی سخت بود اما دلم نمیخواست فرشته ها دستاشون از نوشتن تقصیرات من بیشتر از این خسته بشه اما الان خوش حالم که دیگه مجبور نیستم با چشای نیمه باز سحری بخورم

به هر حال تو این دنیا همه هر جوری هم باشن تو خودت باش و کاریتم به بقیه نباشه همین

خداحافظ ماه نور